Пишува: Лирим Дулови Вчера на протест, додека го гледав мојот син со знаме во рака, пред очи ми се вратија слики од пред 30 години. Како времето воопшто да не се помрднало. Како да се менуваат само генерациите, а раните да остануваат исти. Во неговите очи, во неговиот став, во тоа знаме што го држеше со гордост, го видов себе од некогаш — со истата желба, со истиот гнев и со истата болка. И таму, среде таа толпа, ме погоди една тешка мисла: ...

Пишува: Лирим Дулови Вчера на протест, додека го гледав мојот син со знаме во рака, пред очи ми се вратија слики од пред 30 години. Како времето воопшто да не се помрднало. Како да се менуваат само генерациите, а раните да остануваат исти. Во неговите очи, во неговиот став, во тоа знаме што го држеше со гордост, го видов себе од некогаш — со истата желба, со истиот гнев и со истата болка. И таму, среде таа толпа, ме погоди една тешка мисла: ...